Bir bezelye varmış...

Zaman su gibi durdurmak imkansız. Bu sabah Damla'nın 5. ayı bitirmesini not alacaktım ki geçmişe gittim. Geçen sene bu zamanlar neler hissetmişim diye bir baktım bloga. Garip ama yazımı okurken ilk önce gözlerim doldu, sonra gülümsedim akabinde de o günlerde içimi kaplayan tiksinti bir yokladı geçti :) 

İlk kalp atışını duyduğumda ki hislerimi yazıp, kabullenmişim demişim... Ne garip! Sevemeyeceğimi düşünmüşüm. Anne her çocukta kalbini nasıl paylaştıracağını biliyor(muş) çocuklarına. Kendiliğinden oluyor(muş), kaç tane olursa olsun çok seviyor(muş)sun. İlkinde ne hissediyorsan, ikinci de de aynını hissediyor(muş)sun. Yaşayarak öğrendim.

Şimdi 5 ayı geride bıraktık. İkisine de duyduğum sevgi, aşk aynı ♥♥

Yağmur, Damla'ya oyuncak bebek muamelesi yapıyor. Damla'ya duyduğu sevgi "alıp içine sokmak istercesineymiş"... Allah bozmasın!

Bir yılda ne kadar değişir hayat, kanıtı. İçimdeydi "bezelye'm" diyordum şimdi karşımda yine "bezelye'm" diyorum :)