Biz bize yetelim

Bazen mucize gibi görünen çözümler, her derde deva gibi geleceğini umduğun insanlar aslında çözüm olmuyormuş. Çare olması olası gibi görünürken o insanlar da "ne etliye, ne tuzluya karışmayayım" düşüncesi ağır basıyormuş.  Hep imrenmişimdir bir çekirdek ailenin kimseye mecbur kalmadan, yorulsak da, bayılsak da deyip kendi kendilerine deva olmalarına.

Elime bir değnek verseler, dile ne dilersen deseler; hiç şüphe yok kış ayının başına döner biz bize yeteriz der, kimseleri hayatıma sokmazdım. Koca koca insanların gönlü olsun diye hayatıma müdahil etmezdim. Müdahil edipte aksini görünce saygımı kaybetmek istemezdim.

İki hafta öncesi deli gibi çalışıp, evi boya-badana yapmak! bebeğimi bu uğurda tehlikeye sokmak. Bence aslında evi temizlemek değil, kırılan gönlümü tedavi etmekti. Varsın herkes "bahar temizliği" sansın. Can yoldaşım, hayat arkadaşımla evi tertemiz, mis gibi yapıp yeniden kendime sevdirme çabaları içine sokmak. Aslında göz temizliği, iç temizliği, olanları aklımdan silme temizliği, yeniden başlama bir nevi. Bir de aklım oyun etmese bana, unutsam! Mesela ben yanılmış olsam, ne çok isterdim. Tam yaşanmış hali bana saklı. Ben bile olmamış haline inanmak isterken anlatabildiğim tek insan inansın ya da inanmasın bana. İçinden ne geçerse saygı duyarım.

Şu bir gerçek seni doğuran kadar yakın olamıyor hiç bir insan, bazen hayat arkadaşın bile. Değil ki bir başka anne-baba deva olsun. Şükür yanımda sağlıkla beni doğuran sahiplenen var, annem, ailem. Eksik olmasınlar.

Ben şimdi hem yanımdaki miniği, hem içimdeki miniği sıkıntıya sokmamak için unutuyorum! Hatta yazdım, unuttum bile. Yanımda var olanlar hep sağ olsunlar, gerisi teferruat. Büyüyen ailem bana yeter doğmuşuyla, doğmamışıyla...

Belki yaşanması gerekiyordu yaşandı.

Sol yanım, kıymetlilerim...

Cumartesi akşamı saat 19:00 itibari ile sol yanıma yattım. Doktordan ihtarlı yatması bol bir hafta geçirmeye adapte aşamasındaydım. İlk gün için çok endişeliyim ve şanslıyım ki düşüncelerimin dağılması için şampiyonluk maçı günü. Maçı dinlemeli! İzlemek yok! Madem yatıyorum, madem sol yanıma yatmam mecburi, sol yanım uğurum olsun diyorum totem yapıyorum. Sol yanımdan kalkmadığım sürece şampiyonuz diyorum. İyi ki diyorum, 2 saat kafa dağıtmak için iyi geliyor. Şampiyon oluyoruz ama... Kutlama yok, bağırmak, ani hareket yok. Maç sonu hafif bir doğrulma bedenimde görünen.

Sevinç yok, göz yaşı yok, tebrik yok.... Bu kadarı oturduğum yerden yapabileceğim şeylerken minik bir fanatik çıkıyor karşıma ve hepsi yasaklanıyor. Yağmur, evet Fenerbahçe'li! Şaşırayım mı? avutayım mı? güleyim mi?  ağlayım mı? Susuyorum, susuyoruz, sakinleşiyoruz. Sarılıyorum, ağlamasına kıyamayıp tühhh diyorum. Kim bilir büyüyene kadar kaç futbol takımı değiştireceksin ama benim bu sahneler gözümden hiç silinmeyecek.  Diyorum hep: hayırlısı ne ise o olsun! Belki geçici fanatlikliğin işime yarıyor sakinleyip oturmaya, dinlenmeye başlıyorum. Sarılmaya başlıyorum(z). Annenin çocuğu için vazgeçebileceği şeyler çok fazla, doğmamış olan için bile.

Bu pazar gönlünden geçe geçe ve çok seveceğimi bile bile bana bir kalp kolye aldın. Üstüne bir anne-kız resmi geldi zarf içinde. Sol yanım; kan akışımdan bebeğe kalbimden dolayı sana hizmet ediyor.

Çok kıymetlimsiniz. Sana sarılıyorum sıkıca genellikle uykunda, iyi ki varsın ve beni güçlü kılıyorsun diye. Beni şimdi güçlü kılan sensin, sen sayesinde herşey güzel olacak. Seneye iki kızımla nice anneler gününe diyeceğim, inşallah... Biz sarıldık bebek sana sende bizi bırakma!