no:244

Bilen biliyor ya... Kızımı görücem bu akşam. Sevgiliyle ilk buluşma sanki.

Dün akşam telefonda bana en büyük öpücüğünü sakla dediğimde "tayam annem" dedi. Ben bütün gün o anı düşündüm. İş'te gibi dursamda aslında değildim. Akşamı kurguladım durdum.
Annaneye "annem beni cok öyzlemistiy" diyormuş. Özlemi de biliyormuş.

Eski ev Zonguldak'tan...
Eşimin ailesinin tarih kokan evi. Her önünde duranın birde böyle bir hikayesi var dediği anlattığı ev.

Büyümüşte teyzoşuna yatıya gidermiş

Annanesiyle teyzoşuna kalmaya gidiyor. Ve altı üstü Bahçeköy'e. Çokta uzağa değil ama.

2 gece bir aksilik olmazsa. Olurda durmazsa 1 gece. Hani bir gece kesin gibi duruyor şimdilik. Bense dün akşamdan beri düşünüyorum akşama ne yapacam diye... Sabah bir güzel öptüm kokladım evden çıkmadan. Babası da... Öpmüş, koklamış birde güldürmüş uyku arasında. Zaten bir babasına gülüyor uyku arasında. Gözler yarım açık.

Halbuki sen yanımdayken tamda ben birşeyle uğraşırken araya türlü türlü şeyler sokarken benim aklımdan neler neler geçerdi. En azından eve gidip yarım kalan kitabımı okuyabilirim. Şimdi bir oraya bir buraya bakıyorum en başta sinemalara ama yok elim hep çizgi sinemalara tık ediyor...

Az sonra kociş gelicek almaya beni. Varsa güzel bir fikir bana kabul ettirebilirse ne ala yoksa bize Bahçeköy yolları görünüyor. Sensiz... sessiz ev çok sıkıcı olacak.

Filika Balık/Avcılar

Balık yemeyi seviyor musunuz?
Ve denizden babam çıksa yerim diyenlerden misiniz?
Cevabınız evet mi?
O zaman Filika Balık.













2 ay oldu açıldığı. Gidememişiz fırsat bulup. Çok ayıp etmişiz ve çok şey kaçırmışız.

Biz iki aile gittik. Yani hepi topu; 2 anne, 2 baba ve 2 çocuk gittik. Koskoca mekanı doldurduk. Bizim 2 çocuk ortalığı birbirine katmaya yetti. Yinede sesleri çıkmadı :)
İçimizden biri balık sevmezdi, sevdi.

Teras ve hemen yanda ufak bir bahçe... Sıcak sımsıcak bir yer... 

İşte bizim çocuklar. Ayrılamaz ikili Yağmur&Baran.
Biri patron oldu öteki garson. Bir küstüler bir barıştılar. Biri yerse öteki yemedi. Biri güldü biri ağladı.Yani bir anları bir anlarına uymadı. Yine en çok eğlenen onlar oldu.

Vee işte yemekler.
Menüdeki adı balık çorbası. Ama onlara göre balık mahsülleri çorbası :) Çorbadan 3 karidesi Yağmur hüpletti. Günün mutluluğu benim için. Tat muhteşem ötesi. Beklediğimden daha güzel. Midye tava-dolma, kalamar, kiremitte alabalık, çipura bizim tattıklarımız, beğendiklerimiz. Bir de balık kokoreç vardı. Ama bizim nefes alacak yerimiz kalmadığından tadamadık. Bir dahaki gittiğimizde muhakkak tadilacak.
En son nokta sıcak helva ve türk kahvesiydi...
* * *
Gitmeli daha çok gitmeli. Her yerdeki birbirine benzer mekanlar dışında bir çizgisi olan, sadece ve sadece balık ve denizden ne çıkarsa dedikleri, acayip güleryüzlü hizmetleri olan yeri bir görmek gerek.
* * *
Bilgiler; Filika Balık

Huzur

Evvelki akşam demiştin ya  "annem benn yeyi evi ne zaman seyicem" diye.
Çok değil dün akşam evde daha ikinci akşamımız da sen babişinle çizgi sinema izlerken bende sizi izledim.
Biliyorum ki böyle huzurlu akşamlar daha çok yaşanacak bu evde. Sende bizde bu evi çok seveceğiz.

Zonguldak'ta...neler oldu?

Gölgede kalmış gerçek aşklarım ve gün batımı annemlerin evi...

Deniz sonrası yenen çıtır çıtır bir simit. Ben daha önce simiti hiç bu kadar iştahlı yediğini görmemiştim. Havadan mı? sudan mı?

Bahçede domates ve eski ev üzerindeki üzüm bağı

Sahilde...

Deniz sonrası buruşan ayaklar. "annem bende yaslandım galiba" demen.

Babansız hiç birşey yapmak istememen. Benimse hamağa uzanıp durumdan faydalanmam... ki tatil gibi değildi aslında. Zonguldak'ta kaldığımız 4 gün boyunca 5 dakika dinlendinmi deseler. Hayırr derim. 5 dakika hamağa uzandım ondada dur bir foto çekeyip diye debelenirken sonrası senin ağlamaların benim hamaktan apar topar inmem.
Benim sen burnumun dibindeyken seninle bir türlü iletişim kuramamam ve seni özlemem. Eee tabi onca insan varken...Babaanne, dede, hala, kuzen, babişko ve birçok akraba. Banamı bakarsın. Ben nasılsa cepteyim. En güzel tarafı akşam olup iyice yorulup kendini benim kollarıma atmandı. Bende akşamları iple çektim. Bir benle uyuyorsun yaa. Sen uyuduktan sonra seni izledim sonrası sızan bir anne tabi.

Ve keyifli eve dönüş yolu.. Yol üstü durulan bir parkta içilen bir bardak çay ve çitlenen çekirdek.

Ve iş'te ilk gün

Tatil sonrası çalışmaya alışmak ne zormuş. Sanki hiç bilmediğim bir ortamda bilmediğim insanlarla beraberim. Karnıma kramplar giriyor.

Kızımı özledim, akşamı iple çekiyorum. Bak nasıl da oturmuş. Arka koltuktan babaya direktif veriyor. "babam yayas süy ayabayı" diye. Kıyıköy'e giderken.

Resimlere bakıyorum.....

...hala resimlerine bakıyorum. Yapamadığımız tatil resimlerine.
2-3 günlükte olsa kaçtığımız yerlerin fotoğraflarına, düzenliyorum. Facebook'a koyuyorum. Haber okuyorum. Bitmeyen evi düşünüyorum. Ama çalışamıyorum bir türlü.

Evet arada aklıma geliyor burası işyeri ama ne yapayım çalışasım yok :) Düzelirim bir kaç güne...

sanırım :)

Son 24 saat

2 haftalık tatil göz açıp kapayıncaya kadar bitti... Son 24 saat... İşe başlayasım var mı? hiç yok
İlk iş günü, bekleyen işler, birikmiş havadisler, bıraktığım yerde durmayan bir ofis (yine semt değişikliği) hepsi ama hepsi bir kenara.
Sen içerde uyuyorsun. Gidip gelip kokunu çekiyorum içime. Oh misss gibi... Terle karışık ekşimsi bir koku. Bana göre dünyanın en güzel kokusu. Senin kokun, çocuk kokusu. Her annenin kendine özel kokladığı koku.
Yetmedi bu tatil bana, bize...
 
Ve şimdi verilmiş bir karar. Sabaha sana süpriz. Bir günlük Kıyıköy gezisi.
Sabah gidip akşam geri dönmek. Deniz, kum, güneş, kova-kürek, bir dolu kule yapacak olmamız ve bütün gün senin en sevdiklerinle, sevdiklerimizle beraber olmak. İş öncesi tatil'i güzel bitirmek, enerji depolamak seninle.

huu komşu komşuuu

Balkondan kafamıyı uzatıyoruz. Komşularımızı tanımaya çalışıyoruz, Yağmur'ca.
Yan komşumuz çok benzemesinler ama Kuzu ailesi gibi. Hani varya şu Türk Malı dizisi. Aynennnnn...
Hop kapı açılıyor bir bakıyorsun karşı kapıda açılıyor. Çok tatlılar... çok eğleneceğimiz kesin :)
* * *
Bitmedi ev. Bir hafta oldu biteceği yok. Ustaların lafına çok inanmayacağımızı öğrendik. Pes ettik...
Yarın Zonguldak yolunda olucağız. Biraz dinlenip, biraz gezip, hasret giderip, geleceğiz.

Eminönü...

Bu tatil İstanbul'dayız...

Yağmur ilk defa Mısır Çarşısını gördü. Çok ama çokkk kalabalıktı ve sıcaktı.

Bu sefer telaşla geçmedik Eminönü'nden, bir yerlere yetişme derdimiz de yoktu...

Tadını çıkara çıkara gezdik.

Çiçek pazarına da ilk defa gördü Yağmur. Hayran kaldı. Her bir hayvanı içine sokası geldi. Aynı benim içimden geçtiği gibi. Elinde olsa biliyorum ki hepsini eve getirecek. Belki az daha büyüyünce zaten bunu yapacak. Bizim yaptığımız gibi...

Gezdik... gezdik... sonrası yer Galata köprüsü veee anne-baba keyfi.

Yeni başlangıçlar ve Tatil...

Yağmur ay başı itibariyle okul değiştirdi. Yeni bir okullu ve kelebek sınıfı oldu.

Bugün itibari ile iki haftalık tatil başlıyor.

Yarın öğlen itibari ile taşınıyoruz.

Yeni okula yarım gün başladı. O'nun canı isterse götürüyor Hatiş'i. Bocaladı. Okulunu, öğretmenini, "aykadaslayını" özledi. Üstüne ev değişikliği geldi. Uzmanlara göre; Çocuğunuza, bebeğinize birkaç değişikliği bir arada yaşatmayın diye. Okulu zamana bıraktık. Ağustos'a kadar vakit verdik. Alıştı...
Sevdim, mutluyum diyor. O mutlu olunca bizde mutlu oluyoruz.

Eve beraber alışıcaz. İki hafta ilaç gibi gelicez ailemize.
Kociş'le aramızda ne yaşarsak yaşayalım ortak noktamız Yağmur'umuz var. Onunla ilgili herşeyde hem fikiriz. Seviyoruz birbirimizi. Telaş yok...

Ev taşınacak istekler zamanla olucak. Hatta mutfak haftaya takılacak. Kafaya takan varmı? Yok. Böyle olması gerekiyormuş :) Herşey sakin sakin olacak.
Annemler tatile gidiyor. Gökova-Akyaka. Akyaka biz bu sene yokuz. Seneye açısını çıkarırız :)
İyi tatillerrrr size ailem.

Bahçemiz, ağaçlarımız, meyve ağaçları, salıncak, bahçenin herbir köşesinden çıkan türlü oyuncaklar. Bir düzine bisiklet, scooter. Çok çocuklu bir site olunca...

Akşam bahçe oturmaları... Etrafta dolaşan kedi, köpek hatta kirpi ve türlü örümcek. Her bir korkumuzu yendik burada.
Dut ağacı Yağmur'un favorisi. Bir avuç dolusu dut.. Bir varmış, bir yokmuş


Dünkü yazımdan sonra kociş korkuttu beni. Acildeydik. Kalp sıkışması gibi birşey yaşadı. Tam otobanın ortasında. Çok korkuttu beni. Onu yan koltuğa alıp en yakın hastaneye götürdüm. Gidene kadar ömrüm bitti. Başına gelen sadece kas şıkışmasıymış. Şükür. Ne desem şimdi "zaman" filan boşver. Sen, ben ve kızımız. İki haftamız yeni başlangıçlarımız var... İyi gelicez birbirimize... Sen lazımmışsın bana uzaktakiler değil. (anladın sen...)