Bazı pazar günleri hiç bitmesin istersin

Biri ilkokul üçüncü sınıfa gidiyor olsa bile bıkmaz oyun oynamaktan.
Diğeri altmış küsur yaşındadır o da bıkmaz oyun oynamaktan.
Üstüne bir kardeş, bir kuzen gelmiş olsa bile ilk göz ağrısının yeri başkadır.

İlkish

Seviyorum ama kimi
En tatlı birisini
Nasıl anlatsam sana
İlk harflere baksana... Seni ♥

Nasıl kocaman güldün :) Kaç zamandır beklediğim bu olmasa gerek diyorsun içinden.

İki çocuk. Biri birinci sınıf, biri bebek. Ve hayatımın dönümü...

İlk başlar tepe taklak oldum sandım. Hayatımda olması gereken kişi ve kişiler hayatıma girmenin zamanını bekler gibi beklemiş, var olup kalanlar yerlerini pekiştirmiş.

Bu dönemde elimden biri tuttu peşi sıra sürükledi. Kattı beni hayatına, hayatıma katıldı. İyi ki...

Hayatımın son döneminde kim girdiyse hayatıma biliyorum ki onlar benim meleklerim. Yoksa bu kadar tesadüfi olamaz her şey. Yalnız(ım) sanırken kendimi buldum mu kocaman bir ailenin ve bir dolu çocuğun içinde. Ne ben tek kendi çocuklarıma anneyim, ne o sadece benim çocuklarımın teyzesi... Daha çok şey var aramızda ♥

Kitap arasında istediğin kuruyan gül köyde duvarda asılı kaldı. Değil mi ki en son mesajında "hadi ne duruyorsunuz? Özledim çıkın, gelin" demiştin ya... Unuttum o gülü o duvarda. Ama aklımda ;) Kitapta aklımda, kitapta yazılanlarda aklımda... Biliyoruz biz kim gibi olmayacağımızı. Anneyiz biz.

Bu ara kendisi sevdiklerine mutluluğun formülünü veriyor, daha ne olsun. Aşk olsun, İlkish olsun ♥

Aklımda bir şey daha var, filtre kahve. Onuda patlatalım yakın zamanda.

Yoluma takoz koymayanları seviyorum ve şanslı yad ediyorum kendimi bu yaştan sonra. İyi kalpli meleklerim çoğalıyor.