Her akşam eve giderken ki soruların başını çekiyor... "
annem ney zaman beğim doyumğünüm"
Bir parti istiyor. Ve bunu okulda istiyor...
Nerden baksan 90 gün var. 90 günü ne ben ne baban anlatabilir sana. Kısaca 3 ay diyoruz. Bir de parmakla 3 gösterince kısa gibi geliyor sanırsam sana...
Yuppi demesinden belli :)
4 yaşını dolduracaksın 90 gün sonra. Ben annelikte dördüncü yılımı. Ama bu hafta ben kendimi, anneliğimi sıfırladım. Tüm sana dair bildiklerimi sıfırlandı. Sanki dün anne olmuşum da ne yapacağımı bilemez halindeyim.
Huysuzluğun bu kadar tavan yapmamıştı. İlk defa bebekliğinde bile bu kadar ağlamadın dedim.
Ne kendimi ne seni tanıyabildim. Ben sabır dedikçe sen sabrımın sınırlarını zorladın.
Bizimleyken konuşurken inci gibi dizi dizi cümleleri kelimeleri ardı ardına sıralıyorsun. Bizim çekirdek ailemize +1'ler olunca ben seni tanıyamıyorum. Şımarklığın bana mı?... yoksa +1'e mi? Bazen verdiğin cevaplara ağzım açık bakıp kalıyorum bazen de çaktırmadan sümük hapı yapmana hayretle bakıyorum.
Çocuk işte...
Sürekli bağırma edasında konuşmalar her duruma aşırı tepki verme, yemek yememe ama aşırı süt içme, bebek gibi ağlamalar, kucak istemeler, sürekli ben küstüm demeler. Ve küsünce Calliou gibi elleri göbek üstünde kavuşturmalar.
Hiçbir şeyi paylaşmama halin. Çöp dahi...
"
Metli kız düğününde ......... " der annem.
Tamda geçen hafta sık sık söylediğim büyüdü Yağmur artık her söze her yola geliyor. Halden anlıyor derken... Söylediğim herşeyi yaladım yuttum... En çok annenin mi nazarı değer miş? Galiba...o zaman yok daha büyümemiş benim kızım. Epey bir yol var büyümesine, büyümemize.
