Biz bize yetelim

Bazen mucize gibi görünen çözümler, her derde deva gibi geleceğini umduğun insanlar aslında çözüm olmuyormuş. Çare olması olası gibi görünürken o insanlar da "ne etliye, ne tuzluya karışmayayım" düşüncesi ağır basıyormuş.  Hep imrenmişimdir bir çekirdek ailenin kimseye mecbur kalmadan, yorulsak da, bayılsak da deyip kendi kendilerine deva olmalarına.

Elime bir değnek verseler, dile ne dilersen deseler; hiç şüphe yok kış ayının başına döner biz bize yeteriz der, kimseleri hayatıma sokmazdım. Koca koca insanların gönlü olsun diye hayatıma müdahil etmezdim. Müdahil edipte aksini görünce saygımı kaybetmek istemezdim.

İki hafta öncesi deli gibi çalışıp, evi boya-badana yapmak! bebeğimi bu uğurda tehlikeye sokmak. Bence aslında evi temizlemek değil, kırılan gönlümü tedavi etmekti. Varsın herkes "bahar temizliği" sansın. Can yoldaşım, hayat arkadaşımla evi tertemiz, mis gibi yapıp yeniden kendime sevdirme çabaları içine sokmak. Aslında göz temizliği, iç temizliği, olanları aklımdan silme temizliği, yeniden başlama bir nevi. Bir de aklım oyun etmese bana, unutsam! Mesela ben yanılmış olsam, ne çok isterdim. Tam yaşanmış hali bana saklı. Ben bile olmamış haline inanmak isterken anlatabildiğim tek insan inansın ya da inanmasın bana. İçinden ne geçerse saygı duyarım.

Şu bir gerçek seni doğuran kadar yakın olamıyor hiç bir insan, bazen hayat arkadaşın bile. Değil ki bir başka anne-baba deva olsun. Şükür yanımda sağlıkla beni doğuran sahiplenen var, annem, ailem. Eksik olmasınlar.

Ben şimdi hem yanımdaki miniği, hem içimdeki miniği sıkıntıya sokmamak için unutuyorum! Hatta yazdım, unuttum bile. Yanımda var olanlar hep sağ olsunlar, gerisi teferruat. Büyüyen ailem bana yeter doğmuşuyla, doğmamışıyla...

Belki yaşanması gerekiyordu yaşandı.