O hastayken...

Cuma uykuda öksürdü. Olabilir dedik.
Cumartesi gündüzleyin öksürdü. Gece rahat uyudu. Geçti bak dedik.
Pazar gece uykusunda deli gibi öksürdü. Korku bastı. Korkulu bir hastalığımız varya. Alerjik astım baharla yeniden mi geldi yoksa dedik.

Bundan sebep annane-baba ile doktora gitti. Anne yokken doktor değişikliği varken. Öncekini biz severken, çok güvenirken o sevmezken her gidişimizde ağlarken sevmiş şimdiki doktoru. Boşuna telaş etmişim.

Anne işten dönerken bütün trafik ev yoluna yüklendi. Ya da bana öyle geldi. 2,5 saat sürdü yol. O yorgunluktan, hastalıktan uyumuştu ben vardığımda eve. Sıcacık, kıvrım kıvrım olmuş. Anne kızına bakerken doydu. Yemekle değil kızıyla. Üst değiştirme seansında kızın göz ucuyla bakıp gülümsemesi. Doyulmaz mı?

Sonrası kıvrılmaca yanına bir anne-bir baba. Ağzının içi sıcak. Hastalık sıcaklığı ekşimsi bir koku. Bütün gece o koku yüzümde dolandık o kolltuk senin bu koltuk benim öksürüklerle beraber. Çok uyumadık ama doyduk birbirimize. Bebek gibi uyudu üstümde yine.

Sabah bırakırken annaneye ağzında birde antibiyotik kokusu vardı. Alerjik değil, boğazlarda enfeksiyondan sebep.