Alışmaya çalışıyoruz...

Yollar uzadı. Biz anna-baba-çocuk üçlüsü olarak evden çıkmaya Yağmur'u okula bırakıp yola devam etmeye alışmışız. Şimdi onlar baba-kız uyurken ben evden çıkıyorum. Buna alışmaya çalışıyoruz.

Yollar uzadı ya. Sabahları evden çıkmamın bir saat akşamları eve varmamın bir saat farketmesine alışmaya çalışıyoruz. O iki saat kimseye birşey ifade etmezken bendeki etkisi büyük. Kızımla vaktimden çalıyorum(z). Benim hayatım o halbuki, herşeyden önce. Akşamları apar topar annanede karın doyurup eve gitmeyede alışıyoruz. Yoksa iki laf etmek günü değerlendirmek hiçte fena değildi fazladan zamanımız olsa.

Eve varıpta iki ayak bir pabuçta herşeye, Yağmur'a yetişmeye onu ihmal etmemeye çalışıyoruz. Eve vardıktan sonra uyku zamanına kadar boya, oyun, kitap birşeyler sıkıştırıyoruz. Hangisini canımız çekerse. Yağmur'da farkında koşuşturmacayı. Bazen sadece mısır patlatıp sarmaş dolaş olmakta kafi geliyor ikimize. Bu halimize ufacık bedeniyle alışmaya çalışıyor.

Oluyor da bazen yoldan çıktığımız zamanlar. Çok çabuk telafi ediyoruz. Büyüyoruz...
Yağmur uyuduktan sonra koca günden elde ne var diye düşününce sadece yarım saat çıkıyor yada taş çatlasın kırkbeş dakika beraber vakit geçirdiğimiz. Alışmaya çalışıyoruz birbirimize kalan o minnacık zamana.

Ama çokta alışmak değil amacımız bu duruma. Geçici diyoruz. Amaç yakın olmak kızıma dahada yakın. Mesela okuldan kızımı almışımda eve beraber gitmişiz yemek hazırlayıp babişi beklemişiz. Sonrada saatlerce oyun oynamışız. Yakındır...

Bu arada bize gösterdiği her türlü destek için aileme özellikle anneme ne desem az kalır. Çok şükür iyiki varsın(ız). Yoksa o yarım saatte kalmazdı bize...