Garip duygular

Dün öğlenden sonra... Bir iç sıkıntısı. Havadan galiba diyişim kendi kendime. Yağmur'un evde sıkılması. Ve yağmur'dan sebep evde kalmamız.

Bir an, bir çanta, bir sandalyenin üstelik kendi ufacık sandalyesinin ayağına takılıyor. Elini çantaya atınca hemen ele gelmesi gerekiyor ya. Basıyor yaygarayı. Mutfaktayım bir korku anında yanındayım. Durum anlaşılıyor. Elimi atıyorum çantaya çıkarma gayreti içindeyim. Ama bizimki hala yaygara kısmında takılı.... Sinirler gerilmiş. Bağırdım... Evet evet bağırdım. Sen ne olduğunu anlamadın. Bende ne olduğunu anlamadım. Zaten beklenen de bu değil miydi?

Babiş geliyor yanımıza. Beni senin yanından, yaptığım yemekten ve mutfaktan uzaklaştırıyor. Az sakinlememiz için. Sen ayrı odadasın ben ayrı.

Bilgisayar başına oturmak geliyor aklıma. Ne gerek var aslında... Açık olan bilgisayar başına oturuyorum. Facebook açıyorum. Gözlerime inanamadığım haberi görüyorum. Bin kere okuyorum. İnanmak istemiyorum. Halbuki çok çok inanmıştım iyileşeceğine Nehir'in. Gözyaşları sel oluyor... Yüreğim ağzıma geliyor. Kociş'e anlatıyorum. O üzgün ben üzgün. Sabırlar diliyorum allahtan. Nasıl bir üzüntü, acı olduğunu biliyorum.
Yaşadım(dık) daha önce...

Az önce beni sinirlendirebildiğin için bile şükrediyorum... Sonra bir başka aile bu haldeyken şükür dememden utanıyorum. Garip duygular... Hepimizin dün yaşadığı duygular.
* * *
Ailesine, ablasına, tüm tanıdıklarına tüm sevenlerine sabır, sabır diliyorum. Sonsuz dayanma gücü diliyorum.
Allah keşke yaşatmasa evlat acısı...
* * *
Birde kızım sana dip not: Okumayı öğrendiğinde, yazdıklarımı anlamayı öğrendiğinde. Hayata karşı bu kadar yılgın ve yenilgiye hazır olma. Ben 30 yaşımdan sonra seninle öğrendim hayatı. Sen benim kadar geç kalma. Varsın her istediğin hemen olmasın. Zaman içinde olsun gayret göster olması için ki bir kıymeti olsun.