3 Yıl Önce Bugün

Kızımın doğum hikayesidir;

36.haftadan sonraki her kontrolümüze bir umutla gittim. Ama kızımız bir türlü dönmemişti sonraki haftalar yine dönmedi bendede doğum belirtileri hiç oluşmadı. Ama ben hala umutluydum. Çok istiyordum normal doğumu neden olmasın diyordum. 39. hafta kontrolümüzde normal doğum ihtimalini en iyi ihtimalle % 10 dedi sevgili doktorumuz.

En başından normal doğum diyordum. Doktorumuzda öyle, destekliyordu beni. Hamileliğimde hiç zorluk yaşamadım. Herşey yolundaydı doğumda normal olursa süper diyordum. Ama kızım inatçıydı. Zaman geçtikçe korkuyordum ya ona birşey olursa... En başından beri doğum tarihi 22 Kasım'dı. Normal doğumun tarihi olurmu? Kesinlikle sezeryan olmaz diyordum. Büyük konuşmuştum yine... 22 Kasım sabahı gittik hastanemize. Odamıza yerleştik. Lavman yapıldı, suni sancı verildi. Sancılar başlamıştı ama öyle dayanılmayacak gibi değildi. Açılma hele beklenen gibi olmamıştı. Öğleden sonra daha bir acı oldu. Bu arada doktor, hemşireler sürekli kontrol ediyorlardı. Ama bende en ufak bir gelişme yoktu. Korkmaya başladım. Ya birşey olsaydı kızıma sırf benim normal doğurcam inadımdan nasıl bir mucize bekliyordum. Zaten % 10 en iyi ihtimal dendi bana.. Doktorumuza güveniyordum bir bildiği var diyordum.

İkindi vakti artık doktor böyle olmayacak tehlikeye giricek bebek dedi. Veee beklenen sonu söyledi. Sezeryan. Bense sezeryan hakkında hiç bilgi edinmemiştim. Nasıl girilir, nasıl çıkıcam, narkoz... en korktuğum. Uyuyup, uyanamamak. Kızımı en son görecek olmam. Ne kadar ağladığımı bilmiyorum ameliyata girene kadar.

Vakit geldiğinde beni hazırladılar. Çok çaresizdim. Kurbanlık koyun gibi hazırlandım. Sedyeye yattım. Eşim, annem, kayınvalidem birde hemşire asansöre bindik. Ben sedyede kendimi garip hissediyordum ama yürümeme izin vermiyorlardı. Kapıya geldik. Tek sevindirici şey ameliyathane görevlisi kameranız varsa çekeyim dedi. Dünyalar benim olmuştu. Kızımın doğumunu bir ameliyathane görevlisinin gözünden daha sonra izleyecektim. Vedalaştıktan sonra içeri aldılar beni. İçerdekiler çok hassas davrandılar ben zaten ağlıyordum hala. Yattığım yerden heryeri inceledim. Kocaman bir dijital saat karşımda ilerliyordu. Saymaya başla dediler 3'e kadar hatırlıyorum. Doğum saatimiz 18:10 :))

Odama çıktığımda ayılmam çok sürmemiş öyle diyorlar. Ne kadar çok insan vardı odada. Herkes çok güzel diyordu. Biri eşime biri bana benzetiyordu. Ama ben daha görmemiştim. Tek onu görmek istiyordum. En sonunda hemşire getirdi mis kızımı. Kalbim onu gördüğüm andan itibaren farklı atmaya hep onun için atmaya başladı. Kokusunu içime çektim. Hep bugünü hayal etiştim ama bu kadar mucizevi olacağını düşünmemiştim. O andan itibaren hiçbirşeyin eskisi gibi olmayacağını anladım. Ona bakarken bile özlem duyuyordum. Hemşire emme vakti dedi. Meme'ye yapıştı gül'üm. Heryerim acıyordu ama hiçbirinin önemi yoktu.

----

Doktorumuz geldi eskiden tıp'ın bu kadar ileri olmadığı zamanlarda bu tarz doğumlarda anne ve bebek kaybediliyormuş. Bunu söylemek için biraz geç kalmamışmıydı. O zaman iyiki sezeryan var dedim. Ona birşey olsaydı düşüncesi bile korkunç. Hem kakasınıda yapmış bizimki tam zamanında almışlar çok şükür.

3 yıl geçti üstünden hep kalbim pır pır ondan uzak olunca. Akşam eve gittiğimde her buluşmamız ilk anımız gibi. Annem dalga geçer günlerdirmi birbiriniz görmüyorsunuz diye.

Dünyanın en güzel şeyi Anne olmak..

Hele o yavru "annemmmm" demeye başladığında... Allah isteyen herkese nasip etsin.

--------Bu sene okulda kendi yaşıtları ile bir kutlama yaptık. Anneannesi tam istenilen gibi bir pasta yaptı. Onlar oynadı biz seyrettik. Bir ara dans'a davet edildik, kıramadık. Eğlendik. Hep böyle gül bebeğim. Ben bu satırları yazarken tamda saat 18:10'ken sen uyuyorsun.

Gül'üm iyiki doğdun annecim iyiki varsın. Hayatın boyunca sana sağlıklı mutlu bir ömür diliyoruz annen ve baban olarak. Ailemizin Gül'ü....