Cumartesi günü yaptıramadığımız aşı'yı Çarşamba günü yaptırdık. Hepatit A'nın 2.doz'u. İş'ten erken çıktık gittik. Annemide aldık yanımıza destek olsun diye. Bizimki ilk kontrol oldu, yine ağladı. Aşı'ya sıra geldi. Durdu, ağlamadı. Baktı sadece. İğne girdikten sonraki yanmada ağladı ama beklediğim kadar değil. Şaşırdık. Asıl güzeli eve gelince bize çektirdikleriydi. Bütün akşam kolunu tuttu, öptürttü, birşey taşımadı elinde. Babası aşı'nın üzerindeki ufacık bantı çıkarıncada "annem coookk iyimm, bak iyilestim" dedi. Meğerse kızımı o bant hasta ediyormuş :D
Yemek konusunda da doktor artık peşinde koşturmak yok özgür kalsın diye iyice tembihledi beni. İnşallah bu sefer sözümü tutacağım :)) İlk gün üstüne gitmemek birde rahat yediği için makarna yaptım. Ama aşı olduğu için bizimki çok nazlıydı. Makarna'sını yatarak yedi :)
3 yorum:
yesinler hakikatten o nası tatlı bi nazdır yarabbim..büyümüşte küçülmüş bunlar:))
evet sorma
neyseki arada naz'landırır kendini sürekli olsa düşün ne hale gireceğiz.
bakışlara dikkat,
maşallah,çok sevimli,çok nazlı bakıyor.
Yorum Gönder