Yağmur 2.sınıf ilk yarı yıl tatiline girdiğinden beri bir telaş bir telaş... "Benimle oyun oynar mısın?" ya da "bugün ne yapacağız?" "nereye gideceğiz?" "günün aktivitesi ne?" soruları tüm gün kulağımda.
Bu beklentiler içinde onu izlerken daldım gittim geçmişe. Hayatımın çocukluğuna dair bir arama yapsam... Bir anne, bir baba, iki kardeş, arkadaş, akraba diye değerleri girsem sonra çocukluğumu ara desem. Mutlu anılar çıkar karşıma.
Hatırlıyorum, sokakta oynamak en büyük mutluluktu. Hele babaanne de kalmışsak ve mevsimlerden yazsa. Sokağın tüm kız çocukları kapı önüne kilim atar evcilik oynardık saatlerce. Ne anne derdik, ne baba. Acıkınca ya salçalı ekmek ya da ekmek arası peynir, domates... Evcilik oynamadıysak saatlerce ip atlayıp, istop oynayabilirdik. Akşam üstleri ise hortumu musluğa takar tüm sokağı resmen yıkar, kapı önünü söyle bir süpürürdük. Kapının önünü sularken suyla, toz, toprak birbirine karışınca bir koku sarar etrafı işte o koku benim çocukluğum sevdiğim en kokularından birde ocakta kaynayan çilek reçeli kokusu...
Yerleri süpürdükten az sonra köşeden el arabasıyla dondurmacı görünürdü. Bir top limonlu dondurma almadan geçirmezdik dondurmacıyı. O dondurmacının "dondirmaaaa" diye bağırması kulaklarımda hala. Dondurma yedikten sonra üstüne birde çekirdek çitleyip, yerdik kaldırım taşına oturup. Yerler çekirdek kabuğu oldu diye dertlenmezdik nasılsa sokağın tüm çocukları uyuduğunda kapı önlerini söyle bir süpüren, kolaçan eden bir anne olurdu. Olmadı ise karıncalar ne güne duruyordu... Yatma vakti geldiğinde el, ayak yıkanıp doğru yatak, sabah olunca aynı serüvene devam.
Babaanne de değil evdeysek anne-babanın hafta sonları bizi götürdüğü balık tutma aktivitesi vardı. Yenikapı'da kayalıkların üstünde, tüm gün güneşin altında... Denizden çıkardığımız minik midyelerle yem yaptığımız, balık tutmak için misina salladığımız koca bir gün. Acıkınca çantadan çıkan ekmek arası peynir, domates... Şimdi yaz zamanı yesem bile domateste çocukluğumda ki o tat yok.
Piknik maceralarımız var lise yıllarıma dayanan. Bizimle gelen bir kaç lise arkadaşım, anne, baba, kardeşler Kemerburgaz otobüsüne atlayıp gittiğimiz piknikler. Altımızda araba yok, otobüsten inip dünya kadar yol yürüyüp ormana vardığımız bir aktivite. Gün sonunda yenen karpuzun suyu kollarımızdan akardı şıpır, şıpır. Böyle kirlenmek ne güzeldi.
Evdeysek kardeşler ve illa babanın da katıldığı çoraptan top yapıp oynadığımız bir oyun vardı. Sen tuttun, ben tuttum, gol oldu, yok olmadı seslerinin havada uçuştuğu... Sonunda annemin biblolarının kırıldığı bir aktivite.
Yazın tüm zamanını geçirdiğimiz, deniz kenarında çadır kurup kamp yaptığımız yazlar vardı birde. Bir
tık.
Mutluyduk sokakta oynayan çocuklar olarak. Akıl oyunu belki de hep mutlu anlar düşüyor bu tatilde aklıma.
Biz çocukken diye başlasak Yağmur'a... Ne o anlar o anki mutluluğumuzu, ne biz yaşarken aldığımız tadı ona aktarabiliriz. İstemiyorum apartman dairesinde çocuk büyütmek, sokak istiyorum, belki de bir köy istiyorum yaşamak için.
Abla-kardeş yerlerde yuvarlanıp mutlu anılar biriktirmeye başladınız çok şükür. Bu daha başlangıç biliyorum. Çocukluğunuza dair mutlu anılar biriktirmek dileğimle...
"arkadaşlarınla gideceğimiz bir tiyatro gösterisine ne dersin? Yağmur"
Tatil daha yeni başlıyor.
