27 Şubat günü en çok kız kardeşimin anne olması mı? teyze olmam mı? ağlattı beni.
Duygular(ım) karışık! Çözemedim.
Baktıkça bakmak, koklamak, bırak(a)mamak, özlemek hissettiklerim. Yüreğim tir tir...
Gözlerimi açsam mı? açmasam mı? diye göz kapaklarının kıpırdanmasını. Mutlu olsunlar, bari tek gözümü açayım bakışını sevdim. Yazarken telaşım teyzelik duygularımı ifade edemeyip eksik kalacakmışım gibi hep. Bal gibi bir şey ♥ anlayın.
Kardeşime baktıkça doğduğu gün aklımda. Doğumunu ya da hastaneden çıkışını beklerken sıkılmayalım diye dedemin, annanemin verdiği iğdelerin burukluğu, mayhoşluğu ağzımda, dün gibi...*
Büyüdü(k) ve anne oldu.
Bebek 14 gün erken ve biraz sancılı geldi.
Hoş geldi, sağlıkla büyüsün.
Büyürken ki en büyük isteğim teyze değil teyzoş demen bana :))) Bu bir aile geleneğidir bebek.
Dip not: * 27 yıl olmuş. Zaman su gibi geçiyor...
