Kırmızı başlıklı kız filmimiz.
Başında nemli bir bez hiç sevmediği ama iyi geldiği için katlandığı.
Nemli bezli başını yasladığı benim omzum. Hiç kıpırdamıyoruz ne o, ne ben. Seyrediyoruz filmi.
Ben bir ateşine bakıyorum bir filme. Maksat yerinde sıkılmadan durmasını sağlamak çizgi sinema ile.
Film biter yatağa geçeriz anne-kız. Baba henüz arkamızı toplamakta salonda.
Babası kızı hasta olduğunda; onu çok çok sevdiğinden, kıyamadığından, gözünden bile sakındığından sevgisini nasıl göstereceğini bilemediğinden zaman zaman sevgi sarhoşu yapar kızı. Öper... öper, koklar, sıkar bazen can yakar sarılırken.
Yatağa yatarız kız-kıza... Minik boy kız sorar; "anne babam niye cok şımayık"
Şımarık diyor :) Anlamını tam bildiğinden bile emin değilim. Anlamını bilse bile öyle bir cümlenin sonuna ekliyor ki. Dinleyen; gülsem mi? gülmesem mi? bilemiyor. Ciddi sorduğun bir soru karşısında karşındaki gülerse ne anlarsın oradan hesap et. Cevap bekliyor kız ciddi ciddi ama ben ciddi görünümlü içten içe gülenim. Gülüyorum kocaman kocaman fark ettirmeden. Anlatıyorum bir birrr... Seni çok seviyor kızım diyorum ve sevgisini böyle gösteriyor. Öyle ya sevginin gösterimi hep aynı standartta değil. Çok seviyor ötesi var mı? Se-vi-yor ♥
Ben anlata durayım minik boy uykuya dalmış oluyor, hem ateşten hem dinlediğini masal sandığından. Halbuki masal sandığı baba sevgisi ömrü hayatında görebileceği en gerçek sevgi.
