Cevabını bulamadığım bir soru

Kendi boyundan büyük laflar eder, şaşırtır.
Resim yapar, şiir yazar, anında kafasından bir şarkı uydurur karşısındakini hayretler içerisinde bırakır. Annesinin yaptığı her işe merak salar. Çiçek eker, sular, etamin işleyip, örgü örmeye merak salar. Canım kızım, ilk göz ağrım. Dans etmeyi çok sever. Etrafımda biri var! ayağına basarım, çarparım diye hiç endişelenmez. Çoğu zaman kardeşine çarpsa da -uyarılır- yine devam eder.
Okul arkadaşlarına kıyamaz, yemek konusunda kendisinde var onlarda yoksa o da yemez ya da paylaşır. Üç, beş kuruşu varsa gider onlara da alır. Kötü niyet taşımaz. İlkokul 3.sınıfa gitse de her gün çantasına oyuncak koyar. Aklından geçeni hemen söyler. Çabuk kırılır, hemen ağlar. Cingözlük yapar bazen gizli saklı sonra dayanamaz söyler ya da kendini ele verir. Yakalanır! İki kişi konuşurken bayılır araya girsin muhabbete ortak olsun. Her konuda bir fikri vardır. Araştırmacıdır... Ama bazen tembeldir hemde çok... Yemek yemeği sevmez, meyvelere bayılır. Bir tek uyku zamanı gelince karnı acıkır ki o da yatmamak içindir zaten. Anneyi kandıramaz :) Yönetmeyi sever. Arkadaşlarıyla, kardeşiyle oyun oynarken illa talimatları kendi versin ister. Oyun oynamak onunla pek çekici gelmez. Yatmadan önce kitap okur ya kendisi için ya kardeşi için.

Bir küçük Yağmur'un böyle türlü türlü huyu varmış. Tatlı-ekşi ailesiyle geçinirmiş. Onları çok sever, kendi de çok sevilirmiş.

Bu akşam yatmadan önce okulda ve okul servisinde yaşadıklarını anlattığında... Sana oyun gibi gelebilecek hal ve hareketlerin beni nasıl korkuttuğunu bilsen!!!
Ah bir bilsen!!!
Nasıl koruyacağım... Cevabını bulamadığım bir soru bu.

o bir "apla"

Pazar sabahı çoluklu çocuklu yatak keyfimde...

Damla kendi kafasına doğru hamle yaptığında... Ablası kardeşine "Damla'cığım kafanı çok sert kaşıyıp yara yapıyorsun, bırak ben senin kafanı kaşırım" der. Kardeşinin kafanı kaşır... ki küçük kaşınmaktan pek hoşlanır, pek mutlu olur.

Abla olmayı çözümlenmiş Yağmur. Arada sert kıskançlıkları olsa da...

"apla" Damla'ca "abla"

Müsait bir yerde inecek var

Bazı insanlarla buluşup görüşmek arabada yolculuk ederken sevdiğin şarkının radyo kanalında çıkması gibidir.

Daha da sevdiğin insanlarla görüşmek radyo kanalını değiştirdiğinde yine o çok sevdiğin şarkının sana rast gelmesi gibi bir şeydir.

Bazı bazı insanlarla görüşmek ise karın ağrısı gibidir. Hiç sevmediğin şarkıcının şarkısı çıkmıştır radyoda ve sen "kanalı değiştirebilir misin?" diyemezsin. Düşün yolculuğun sana kattığı sıkıntıyı. Hadi diyelim ki yolculuğa minibüsle devam ediyorsundur da "müsait bir yerde inebilir miyim?" der, inersin.

Az(cık) ara vereyim insanlarla dedim. Olmadı, oldurmadılar. İki (kız) çocuk annesiyim ben. Biri bebek olup dizimin dibinden ayrılmasa bile diğeri üçüncü sınıfa giden bir kız. Okulu var bunun, sineması var, tiyatrosu var, ödevi var, fuarları var, gezmesi var, alışverişi var, yemeği var, çamaşırı var, varda var... Bir eşim, bir ailem, akrabam, eşim-dostum var... ki çok çabuk açılıp, seven, bir insan hiç değilim. İnce eler, sık dokurum. Saygı duyar, saygı beklerim. Hiç kimseyle polemiğe girmem, girmemde. Benden ziyade etrafımdaki insanlara saygımdan, onlara layık olmaya çalışmamdandır bu.

Herkes okuyacağını okudu, tebrikler ve alkışlar toplandıysa sanırım (son) söz hakkı bana geldi. Kimsenin ne evinde, ne arabasında, ne işinde, ne cipinde, ne manzarasında, ne işçisinde, ne pazarında, ne kahvesinde, ne deklanşöre basan arkadaşında gözüm oldu. Gözüme sokulanı çıkarmaya çalıştım hepsi bu.

Şimdiye değin kırıcı bir söz demedim, saygı duydum her söze, paylaşıma, siyasi ya da dini paylaşıma. Ondan değil mi ki; 2008 yılından beri blog yazıp 2011 yılından beri instagram da bir hesap sürdürüyorum ve seviliyorum bunu fark ediyorum. Yoksa sürer miydi?

"Son söz bana düşer, kendimi savunmak hakkım" dedim ama onu da boş veriyorum şu an.

Benim söyleyecek (son) sözüm yok, kendimi savunmuyorum lakin son sözü(de) size bırakıyorum. Siz haklı olun eğer mutluluğunuz buna bağlıysa ;)

"Pardon! Müsait bir yerde inebilir miyim?