
Bu yaz sahilde peşim sıra dolaşırken en çok
"annem sen benim çocuklarıma bakacaksın ya ben bu sahilde sana yakın oturacağım" dedi durdu. Vazgeçilmez olan sahil mi? ben mi? pek anlamadım :)
Gelecek planlarına beni dahil ederken içim helva gibi kıyım kıyım kıyıldı. Ömrüm yetse keşke...
Geçen akşam da
"anne olmak çok zor olsa gerek" dedi. Lafa baktım boyundan büyük.
Gülerken
"evet" dedim.
"Ama mutlusun" dedi.
"Çok şükür fark etmiş" dedim içimden. Mutluluğu fark edebilmek küçük yaşında takdir edilesi.
Senin altıncı yaşını, benim anneliğimin altıncı yılını doldurmaya az kaldı. Altı değil altmış yıl yanında olsam yine sana doymam, doyamam. Annelik bu! bir nevi delilik.
Gün gelip buraları okuduğunda annem ne çok zırvalamış deme, sakın. Ancak anne olunca beni anlarsın.
Senin benden ve babandan gelene karşı yapacağın en güzel karşılık mutlu olup, gülümsemek :) İnan bu bize yeter.
Hayatın yaşanabilirliği için annelik kalbi, ruhu her daim var olsun.