Kasım ayından beri yakamızda kendisi...Tam hafifledi rahatladık derken cuma akşamı tekrar bir başlangıç... Bir şeyi çağırmak için içimden bir düşünsem yetiyor, kapıda belirdi hemen :( Halbuki sadece "oh demiştim" "bitti demiştim" .
Ben ne yaptım da oldu? diye çok vicdanım sızladı, herşey olabilir dedi doktor... Evdeki halılara kadar kaldırdık, her türlü deterjana, kokuya ara verdik, terletmemeye çalıştık. Terlediği anda başlayan öksürükleri oluyor... Cuma akşamı banyo sonrası ağır uykum haftanın yorğunluğu ile birleşince kızın terlediğini anlayamadım. Sabahı öksürük, rahat nefes alamama, hırıltılı nefes. Kendimi kötü anne diye adlandırmam için bir sebep.
6 ay boyunca her akşam alacağı bir hapı, rahat nefes almasını sağlayan bir fıs fısı var. Kendi bile yapabiliyor artık... Sonrası geçicek diye zaten bizi rahatlatıyor doktor'u... Ben başımıza gelince aslında hiç yanlız olmadığımı anladım. Etrafımda kimle konuşsam alerjik astım geçmişi oluyor. Ailede kalıtsallık yok, erken yaşta geçiriyor olması avantaj, kalıcılık yok. Yani ben kendimi avutmuyorsam tabi :(
Geçer gibi olunca çektiğimiz sıkıntılı günleri, uykusuz geceleri unutmuşuz.. Kız öksürüyor ciğerlerini elimize veriyor sanki. Bütün hafta sonu içime ağladım. Kociş'le sinirlerimiz gerildi, gerildi.. kopmadı allah'tan. Geçecek biliyorum, geçecek kızım merak etme... İlerde hatırlamayacaksın bile bende hatırlamak için hafızamı zorlayacağım.
Geçmiş bitmiş bir hastalığımız olacak.
