Bizimkiler evlendiklerinde babam İsviçre'de çalışıyormuş. Annemde yanına gitmiş. Annemin orada kendine aldığı oyuncaklardan biri bu ayı.
Aklım erdiğinde bu benim dedim. Heryere taşıdım, büyüdüm yine ayırmadım yanımdan. Hem annemden bana emanetti. Onu bırakırsam annem'i bırakmış gibi olacaktım. Çocuk aklı :) Bırakmadım, onunla uyudum evlenene kadar... Bitti mi? hayır.
Evlendik benimle yatmaya devam etti :)
Kıziş hasta hafta başından beri. Pek bir huysuz zaman zaman. Çarşamba evdeydim bende. Gönlünü yaptım. Ne zamandır bilmiyorum o gün farkettim. Aralarında bir bağ oluşmuş. Ben bizimki buna dönüp bakmaz çokta eski derken onu seçmiş kendine uyku arkadaşı... :)
Annemden aldığım benim için çok kıymetli bu ayıcık şimdi kızımın.
Yağmur'a hamileyken babası da kızına bir ayıcık aldı. Kızımın ayısı olsun dedi. Hiç yanından ayırmasın.
(durur başköşemizde süs oldu:)
---
Hastaya ateş ölçülecekse ilk ayısını, ıslak bez konulacaksa alnına ilk ayısına koyduk. Akşam birde yanımıza alıp uyuduk ikimizinde çok sevdiği ayısını. Çok yaşa kızım :D